Reisverslag Namibia/Botswana 2019

Dag 3, van Windhoek naar Sesriem.

We hebben een lange reisdag met ruim 330 km te gaan voor de boeg dus voor de zekerheid is de wekker gezet. Maar ondanks dat we best wel moe het bed in stapten zijn we beiden voor de wekker wakker. We hebben dus de tijd en na een lekker ontbijt pakken we de laatste spullen in de auto en mooi op tijd vertrekken we naar onze volgende bestemming, Sesriem. De eerste 80 km zijn een beetje saai. Maar om aan de wagen en het links rijden te wennen is de grote, niet al te drukke doorgaande weg ideaal. Maar, na een paar uurtjes rijden hebben we de ruitenwissers toch regelmatig heen en weer zien gaan.

Bij Rehoboth slaan we van de grote weg af, laten lucht uit de banden lopen en zetten de wagen in de 4-wiel stand. Vanaf nu zal de route alleen nog maar bestaan uit gravel- en zandwegen. De auto is uitgerust met een 'blackbox' en we zijn gewaarschuwd dat als we harder rijden dan 80 km/uur op een gravelweg we een piep signaal krijgen. Het is even wennen en het rijden gaat prima, maar we halen deze ingestelde maximum snelheid bij lange na niet dus we worden niet 'op de vingers getikt'.

Een lange, stille en stoffige weg.

Even pauze.

Wij waren gewaarschuwd voor een saaie route, "maar ja" werd gezegd, "als je naar Sesriem wilt heb je geen keus". Hoe anders is het. Wij genieten volop van de prachtige route en stappen regelmatig uit voor een mooi uitzicht. Vooral de Spreetshoogtepas, de verbindingsweg over de bergen die het midden van Namibia verbind met de Namib woestijn is geweldig. Met een hoogteverschil van 1000 m over een lengte van slechts 4 km maakt het de steilste weg in Namibia.

Maar ook het, overwegend vlakke, resterende deel van de route is alles behalve saai en er wordt regelmatig gestopt voor een mooi uitzicht, voor vogels, springbokken, bergzebra's en we zien onze eerste spiesbok.
Het enige minpunt is de droge en stoffige weg. We zien niet veel andere wagens en als we er een tegenkomen is het in de meeste gevallen ook een tourist. Bij het elkaar passeren is het gauw raampjes dicht en zie je even niet veel meer door het opgewaaide zand en stof.

Op de top van de Spreetshoogtepas.

Je kunt tientallen kilometers ver kijken.

Zonlicht valt over de bergen van de Namib woestijn.

Rond half vijf zijn we in Sesriem en krijgen we een kampeerplek aangewezen. Het is even kijken hoe de auto neergezet moet worden, maar dan wordt de tent voor de allereerste keer uitgeklapt. In alle eerlijkheid, zelfs voor deze eerste keer gaat het vlot. Het beddengoed er in en klaar.
Intussen is door Ans, heel on-afrikaans op het gasstelletje eten gekookt. Boven een vuurtje 'braaien' komt nog wel een keer.

De ingang van Sesriem Campsite.

Ons ruime schaduwrijke plekje.

Inmiddels begint het donker te worden en nadat we beiden gedouched zijn zitten we de rest van de avond in korte broek en hemdje buiten voor de tent. Als het helemaal donker is zien we wat bewegen en in het licht van onze zaklamp zien we heel ontspannen een vos langs komen lopen. Geweldig. Het dier is op zoek naar eten en is waarschijnlijk vaker op de campsite geweest.
Hoewel het heerlijk weer is om lang buiten te zitten, liggen we toch vroeg, onder het natuurlijk veel te warme dekbed in onze tent, heel benieuwd hoe het kleine bed zal bevallen.